De reis van India naar Suriname

raswantia

Raswantia, Britsch Indische in gala, foto Eugene Klein, omstreeks 1915

Ik kwam laatst op een leuk artikel tegen: Indiase diaspora. Zoals je misschien wel weet is Suriname een echt melting pot. Je hebt er Indianen, Chinesen, Afrikanen, Nederlanders maar ook Hindoestanen. Een bevolkingsgroep met roots in India.

Carl van Buku Books schreef er een leuk stuk over. Wist je bijvoorbeeld dat:

Het ronselen van contractarbeiders uit India begon in 1873, precies tien jaar na de afschaffing van de slavernij. De slavernij werd afgeschaft op 1 juli 1863 maar de slaven waren verplicht om nog tien jaar lang voor hun ‘meester’ te werken. Na deze periode van tien jaar Staatstoezicht verlieten de slaven massaal de plantages. De contractarbeiders werden dus aangetrokken om de plaats van de slaven in te nemen. Er was weliswaar geen sprake van eigendom van de arbeidskrachten uit India; maar hun arbeids- en leefomstandigheden waren vaak niet veel beter dan dat van de slaven.

Of….

Dat Calcutta de belangrijkste vertrekhaven was voor deze migranten. Het merendeel was afkomstig uit de deelstaten Uttar Pradesh, Bihar en Bengalen.

Het was niet zo rooskleurig als dat met had verwacht. De reis duurde minstens drie maanden per zeilschip en met de stoomboot zelfs een half jaar. In Suriname waren er hoge verwachtingen van deze arbeiders. Maar er waren obstakels: vooral de taal en de gewoonten waren een probleem. Ze hadden wat tijd nodig om zich aan te passen. Ze brachten ook lekker eten mee: roti, samosa en de welbekende bara komen allemaal van de andere kant van de oceaan.

Aan het eind van de 19e eeuw ontstond er verzet in India tegen de ‘gebonden arbeid’. Een overheidsrapport dat uitgebracht werd na een bezoek aan Indiase migranten in Brits-Guiana, Trinidad, Jamaica en Suriname in 1913 sloeg in als een bom. Het rapport maakte melding van lage lonen, wrede straffen en hoge aantallen zelfmoord. De meeste migranten leefden onder erbarmelijke omstandigheden en in grote armoede. Gebonden arbeid leek erg op slavernij. 

Het rapport zorgde ervoor dat er geen arbeiders meer uit India overgebracht werden. Een groot deel vestigde zich in Suriname, en de rest (35%) keerde terug naar India. Jaren later, toen Suriname onafhankelijk werd van Nederland, zijn er een hele boel verhuisd naar Nederland.

Mijn nani en nani (opa en oma van moeders kant) waren de 1e generatie geboren in Suriname. Een deel van de familie kwam uit Punjab. Een provincie in het noordwesten van India. Ik ben de 3e generatie geboren in Suriname, maar woon nu al 29 jaar in Nederland.

Weet jij waar jouw roots liggen? Ik ben benieuwd!

Lees ook het blog van Carl: Indiase diaspora met mooie oude foto’s!

Aartie

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s